Jak dawniej pracowali drwale w Karkonoszach.

Kilka leśnych karkonoskich historii

O pozyskiwaniu drewna z obszarów leśnych na Pogórzu Karkonoskim wspominano już we wcześniejszych opisach historycznych. Potrzeby tej branży i gospodarka leśna rozwijała się na przestrzeni wielu wieków.

Zarządcy rodu Schaffgotschów systematycznie i planowo rozwijali ekspansje wyrębu i zalesienia na posiadanych ziemiach. Wprowadzono monokulturę świerka, bo rósł szybko. Żeby można było wycinać drzewa z terenów położonych wysoko – rozbudowano sieć dróg dojazdowych w lasach i okolicznych podgórskich miejscowościach. Na wielu z tych traktów znajdują się do dzisiaj kamienie z datą ich budowy. W karkonoskich wsiach zawód drwala i kurzaka był jednym z najczęściej uprawianych. W pobliskich kuźniach (a było ich wiele) wyrabiano piły, topory, siekiery oraz inne potrzebne akcesoria, żeby w lesie wszystko „grało” i w domowych zagrodach także. Kto nie widział może raz ręcznego wycinania drzew, a potem ściągania kłód do drogi zrywkowym szlakiem, ten nie zrozumie ciężkiej pracy drwala, pilarza i wozaka z zaprzęgiem konnym. To praca typowo męska dla silnych fizycznie „twardzieli”. Drzewa do wycinki, najczęściej dojrzałe i wysokie, wycinano zarówno siekierami, jak i piłami zwanymi płatnicami (sposobem „twoja – moja”). Olbrzymie drzewa świerkowe lub bukowe z trzaskiem i łoskotem padały na ziemię, a echo niosło odgłos po okolicy. Następnie krzesano kłodę, wiązano łańcuchem do zaprzęgu konnego i ściągano do drogi, skąd dalej na wozie w większej ilości zawożono do tartaku lub innego zakładu. 

To fragment artykułu Mariusza Czerskiego, autora, gawędziarza, wieloletni ratownika GOPR
„Karkonosze” 2/2006
Cały artykuł znajduje się “Karkonosze” 2/2006