Emil Zátopek – czechosłowacki mistrz olimpijski kolorowe skarpety i terror w Polsce
Emil Zátopek – czeski mistrz olimpijski, kolorowe skarpety i represje w Polsce.
Emil Zatopek – czeska lokomotywa
Emil Zátopek – czeski mistrz olimpijski, kolorowe skarpety i stalinowskie represje w Polsce. Gdyby nie przypadek, świat nie poznałby go. 4-krotny złoty medalista olimpijski, 18-krotny rekordzista świata, 3-krotny mistrz Europy, wielokrotny mistrz Czechosłowacji. Robił wszystko, by nigdy nie wystartować w żadnym wyścigu. Gdyby nie przypadek, świat nie poznałby „Czeskiej Lokomotywy”, Jego kolorowe skarpety rozwaliły reżimową propagandę w Polsce.
Zatopek nie miał zostać sportowcem. Miał tylko nie dać się upokorzyć. A potem… potem wydarzyło się coś, co nawet dziś trudno wytłumaczyć. Narodził się fenomen. Miasto gdzie urodził się Emil Zatopek to Kopřivnice – przeczytaj nasz artykuł o tym wartym odwiedzenia mieście położonym w Czechach tuż przy granicy z Polską.
Emil Zátopek – jedna z największych legend lekkiej atletyki XX wieku — mistrz olimpijski na 5 000 m, 10 000 m i w maratonie (1952), mistrz olimpijski na 10 000 m i wicemistrz na 5 000 m (1948), czterokrotny medalista mistrzostw Europy (3 złote, 1 srebrny), 18-krotny rekordzista świata, laureat Orderu Olimpijskiego, Sportowiec Stulecia Czechosłowacji, członek IAAF Hall of Fame.
I. Lata ciemności: stalinizm w Polsce (1949–1956)
W latach 1949–1956 Polska znajdowała się pod brutalnym jarzmem stalinowskiego terroru. To okres, w którym za przekonania, słowa, a nawet ubiór można było trafić do więzienia lub zostać skazanym na śmierć. Służby bezpieczeństwa, sądy i propaganda działały z bezwzględną konsekwencją – miażdżąc wszelkie przejawy niezależności, indywidualizmu czy powiązań z „zgniłym Zachodem”.
Zwalczano wszystko, co nie mieściło się w wąskich ramach komunistycznej ortodoksji: jazz, amerykańskie filmy, prywatne inicjatywy, a nawet… kolorowe skarpetki. Władze uznały je za symbol zachodniego stylu życia i niepokojącej swobody. Rozpętano kampanię nienawiści, szczególnie wobec młodzieży noszącej ekstrawaganckie dodatki i buntującej się przeciw szarej rzeczywistości. Jednym z głównych celów tej nagonki byli tzw. bikiniarze – młodzi ludzie słuchający jazzu, noszący przykrótkie spodnie, szerokie krawaty i krzykliwe ubrania. Ich ekstrawagancja była dla systemu nie do przyjęcia – była bowiem wyrazem wolności w czasach zniewolenia.
II. Zátopek – bohater systemu i kolorowy paradoks
Na tle represyjnej rzeczywistości Polski, historia Emila Zátopka z Czechosłowacji nabiera wyjątkowego znaczenia. Zátopek był sportowym fenomenem: czterokrotny mistrz olimpijski (Londyn 1948 – złoto na 10 000 m, Helsinki 1952 – złoto na 5 000 m, 10 000 m i w maratonie), wielokrotny rekordzista świata, jeden z największych długodystansowców w historii. Jego styl biegu – pełen napięcia, walki i determinacji – stał się symbolem ludzkiego wysiłku, a jednocześnie narzędziem propagandy.
Zátopek był również lojalnym komunistą, co czyniło go wygodnym bohaterem dla czechosłowackiego reżimu. Jednak nosił coś, co w Polsce mogłoby go zaprowadzić do więzienia – kolorowe skarpety. Nie były one jedynie wyborem estetycznym – stały się elementem jego publicznego wizerunku. I tutaj pojawia się paradoks: to, co w Polsce było zakazane i pogardzane, w Czechosłowacji stało się powodem do dumy.
III. Czeski przemysł skarpetkowy i duma eksportowa
Czechosłowacja, mimo że również pozostawała w orbicie ZSRR i podlegała procesom stalinizacji, prowadziła znacznie bardziej elastyczną politykę gospodarczą. Jednym z jej sukcesów był przemysł włókienniczy – a w szczególności produkcja skarpet i maszyn do ich wytwarzania. Kolorowe, wzorzyste skarpety eksportowano do krajów zachodnich, co przynosiło cenne dewizy.
Emil Zátopek – biegacz w barwnych skarpetach – był więc żywą reklamą czechosłowackiego produktu eksportowego. Sportowiec stawał się ikoną nie tylko sukcesów na bieżni, ale też przemysłowego potencjału swojego kraju. Władze w Pradze dostrzegły, że Zátopek – ubrany w krzykliwe dodatki, lecz lojalny wobec ideologii – idealnie balansuje między wizerunkiem sportowego herosa a ambasadora czechosłowackiego przemysłu.
IV. Polska – kraj zakazanych kolorów
W tym samym czasie w Polsce kolorowe skarpety, tak chętnie noszone przez Zátopka, były demonizowane. W gazetach prowadzono nagonki, strasząc bikiniarzami jako „elementem zachodniego zepsucia”. Policja polityczna kontrolowała wygląd młodych ludzi, aresztując ich za fryzury, muzykę, a nawet krzykliwe dodatki. Kolor stał się polityczny.
Dla wielu młodych ludzi kolorowe skarpety były nie tyle modą, co świadomym manifestem wolności. W szarym kraju centralnie planowanej rzeczywistości, każdy jaskrawy element ubioru stawał się gestem oporu. Bikiniarze – choć bezbronni wobec aparatu przemocy – stanowili symboliczną alternatywę dla narzucanej jedności i posłuszeństwa.
V. Kontrasty i paradoksy: między Pragą a Warszawą
Emil Zátopek i bikiniarze nosili kolorowe skarpety z zupełnie różnych powodów. Dla jednych były one naturalnym elementem stylu sportowego i wizytówką państwowego eksportu. Dla drugich – narzędziem prowokacji, deklaracją niezależności. Dla czechosłowackich władz – symbol sukcesu gospodarczego i elastyczności systemu. Dla polskich – niebezpieczny wirus zachodniej dekadencji.
W tym rozdźwięku między celebrowanym sportowcem w barwnych skarpetach a prześladowaną młodzieżą na ulicach Warszawy, Łodzi czy Katowic, ujawnia się istota epoki – rozciągniętej między terrorem a indywidualizmem, między propagandą a codzienną walką o tożsamość.
VI. Epilog: kolory pamięci
Dziś Zátopek pozostaje legendą sportu, symbolem hartu ducha i pasji. Kolorowe skarpety już nikogo nie szokują – stały się akceptowalnym dodatkiem, a nawet wyrazem dobrego smaku. Bikiniarze, choć bez pomników, żyją we wspomnieniach jako pionierzy kultury alternatywnej i pierwsi buntownicy PRL-u.
Kolorowe skarpety Emila Zátopka, to opowieść o tym, jak małe gesty – sportowy triumf, wzór na skarpecie, muzyka z radia – mogą nabierać wielkiego znaczenia w czasach zniewolenia. To także przestroga, że władza, która boi się koloru, jest zawsze władzą opresyjną.

Emil Zátopek (ur. 19 września 1922 w Kopřivnicach, zm. 21 listopada 2000 w Pradze) – czeski biegacz, długodystansowiec. Czterokrotny złoty medalista olimpijski, 18-krotny rekordzista świata, trzykrotny mistrz Europy, wielokrotny mistrz Czechosłowacji. Uważany za jednego z najlepszych lekkoatletów wszech czasów.
Zátopek biegnący w charakterystycznym, brzydkim stylu, określany jest prekursorem biegu interwałowego, polegającego na naprzemiennym przyspieszaniu i zwalnianiu tempa. Jest jedynym zawodnikiem, który na jednych igrzyskach olimpijskich zdobył trzy złote medale w biegach na 5000 metrów, 10 000 metrów i w maratonie (dokonał tego w 1952 roku). Wielokrotnie ustanawiał rekordy świata. Jako pierwszy człowiek przebiegł dystans 10 000 m poniżej 29 minut, a w biegu godzinnym jako pierwszy przebiegł więcej niż 20 000 m. Od 1948 do 1954 roku był niepokonany w biegach na 10 000 m.
źródło: Wikipedia
Należał do Komunistycznej Partii Czechosłowacji, jednak pod koniec lat sześćdziesiątych został usunięty z niej za poparcie politycznych zmian praskiej wiosny. Wydalono go z Pragi i pracował m.in. w kopalni uranu. Po rehabilitacji został archiwistą w Pradze.
REKLAMA
Zobacz kolorowe skarpety ofercie Nordic-Sport.pl
Emil Zatopek i jego kolorowe skarpety stały się mimowolnie znakiem oporu młodzieży przeciw stalinowskim dogmatom.
Lasting oferuje szeroki wybór skarpet dostosowanych do różnych potrzeb:
Skarpety do narciarstwa biegowego – dla aktywnych poszukiwaczy przygód.
Kolorowe, wzorzyste modele – dla miłośników stylowych dodatków.
Skarpety trekkingowe – świetne zarówno na górskie wyprawy, jak i do codziennego noszenia.
Skarpety narciarskie – dla fanów sportów zimowych.

Zobacz także nasze artykuły o losach sportowców czeskich.
Rudolf Burkert – zapomniany narciarz z Gór Izerskich.
Bohumil Hanč i Václav Vrbata – dwie ofiary śmiertelne biegu na 50 km.
Emerith Rath – wszechstronny sportowiec, który z narażeniem własnego życia ratował Bohumila Hanca
